tekst: psycholog dziecięcy Natalia Brola

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) występuje u 3-8% dzieci. Jego pierwsze objawy pojawiają się już w okresie wczesnego dzieciństwa, a największe nasilenie osiągają między 6 a 9 rokiem życia, czyli w okresie, gdy dziecko rozpoczyna naukę szkolną.

Dzieci i nastolatki z ADHD potrzebują znacznie więcej wsparcia i obecności rodziców niż ich rówieśnicy. Potrzebują też go znacznie dłużej – dlatego czasami mówimy, że leczenie i terapia ADHD przypomina start w maratonie. Wspieranie Waszego dziecka, dbanie by objawy zaburzeń uwagi, nadruchliwości, nadmiernej impulsywności nie wpędzały go w szkolne, domowe czy towarzyskie kłopoty będzie z pewnością trwać przez kilka, kilkanaście najbliższych lat. Co więcej – to wsparcie będzie się wiązać z budowaniem pozytywnych relacji z dzieckiem i byciem najwierniejszym i pozytywnie nastawionym kibicem jego osiągnięć.

Stała obserwacja dziecka z diagnozą ADHD ze strony specjalistów wspiera dziecko w kolejnych krokach rozwojowych, ale jest też dodatkowym źródłem informacji dla rodziców mierzących się z procesem wychowawczym. Potrzeby dziecka zmieniają się na przestrzeni miesięcy, a czasem nawet tygodni. Zależnie od tego z jakimi wyzwaniami spotyka się na ścieżce przede wszystkim edukacji, ale również w kontaktach rówieśniczych czy sytuacji rodzinnej.

Osoba z diagnozą ADHD bardziej niż inni potrzebuje stałego wzmacniania zachowań prospołecznych, wsparcia w rozumieniu zasad, nauki zdolności panowania nad impulsywnością. Dzieci chcą znać sposoby by lepiej czuć się w grupie rówieśniczej, być zapraszanym do zabawy. Móc osiągnąć dobre oceny. Ze względu na swoje trudności z koncentracją uwagi, impulsywność czy nadmierną ruchliwość mierzą się często z obniżoną samooceną, wykluczeniem z grupy. Co w efekcie może prowadzić do zachowania opozycyjnego, trudności w regulacji emocji, obniżonego nastroju i innych zaburzeń w obszarze zdrowia psychicznego.

Stała obserwacja psychologa i psychiatry, wspiera jak najbardziej harmonijny rozwój dziecka poprzez eliminowanie objawów towarzyszących, trening uwagi, obserwację potrzeb społecznych dziecka.